Intentie-actiemodel

Onze 'wil' - de intentie - kan in dit model via enkele stappen wordt omgezet in daadwerkelijk handelen. Dat drie stappen zijn aangegeven is uiteraard arbitrair.

• Stap 1: Heeft bijvoorbeeld te maken met de keuze van de adequate handeling: waarmee draai je een bout in ?
• Stap 2: Vervolgens moet de benodigde handeling geprogrammeerd worden: welke bewegingen zijn wanneer nodig?
  
  
• Stap 3: tenslotte wordt in stap 3 de handeling uitgevoerd door de spieren.
  
  

Ook hier is weer relevant dat het handelen door hersenletsel op verschillende manieren gestoord kan zijn. Na ernstig hersenletsel kan het initiatief tot handelen gestoord zijn, dat wil zeggen de patiënt zou misschien van alles kunnen, maar onderneemt gewoon niets.
Ook kan het fout gaan bij de keuze van het gedrag, bijvoorbeeld de patiënt die de buschauffeur een hand geeft (in plaats van te betalen).
Ten slotte zijn er patiënten die precies weten wat ze wanneer moeten doen, maar die de handeling onbeholpen uitvoeren (blikopener, kaasschaaf).

Bij stoornissen van het aangeleerde handelen die niet teruggevoerd kunnen worden op een parese, sensibiliteitsstoornissen, ataxie (coördinatiestoornis) of bewustzijnsstoornissen spreekt men van apraxie.

In de neuropsychologie wordt de neurale sturing van het handelen helaas relatief verwaarloosd (in vergelijking met perceptieprocessen).